شهرکهای صنعتی جولانگاه سودجویان رمزارز شدهاند
به گزارش پایگاه خبری توانیر، در شرایطی که صنعت برق کشور در سختترین روزهای تابستان، برای تأمین برق مردم و عبور از ناترازی انرژی با تمام توان در میدان است، عدهای با سوءاستفاده از برق یارانهای، ظرفیت شبکه را در خدمت استخراج رمزارز قرار میدهند؛ برقی که باید صرف تولید شود، در مسیر سودجویی مصرف میشود و هزینه آن را شبکه و مردم میپردازند.
سوسنگرد؛ یک سوله، ۶۵ ماینر و یک سؤال بزرگ
ماجرای سوسنگرد فقط کشف ۳۴ دستگاه ماینر در نهم شهریور نیست. در همان سوله صنعتی طی هفتههای گذشته ۳۱ دستگاه دیگر نیز کشف و ضبط شده بود. یعنی در فاصلهای کوتاه، ۶۵ دستگاه استخراج غیرمجاز رمزارز در یک سوله صنعتی شناسایی شده است.
اینجاست که سؤال جدی مطرح میشود: چگونه یک واحد صنعتی میتواند بارها محل فعالیت استخراج غیرمجاز رمزارز باشد و سازوکارهای نظارتی، پیش از ورود صنعت برق و کشف ماینرها، متوجه انحراف فعالیت این واحد نشوند؟
بیش از هزار ماینر؛ وقتی «پوشش صنعتی» به پوشش سودجویی تبدیل میشود
این اتفاق یک مورد منفرد نیست.
از ابتدای سال تاکنون بیش از هزار دستگاه ماینر استخراج غیرمجاز رمزارز در استان خوزستان، در پوشش فعالیتهای صنعتی، کشف و ضبط شده است.
تکرار این موارد، ضرورت برخورد جدیتر با سوءاستفاده از مجوز و انشعاب صنعتی را بیش از گذشته آشکار میکند.
مجوز صنعتی برای تولید صادر میشود، نه برای استخراج رمزارز با برق یارانهای.
برق یارانهای؛ امتیاز عمومی برای تولید، نه رانت خصوصی برای ماینرها
برقی که با حمایت و تعرفههای یارانهای در اختیار بخش صنعت قرار میگیرد، متعلق به یک فرد یا مجموعه برای هر نوع مصرف دلخواه نیست؛ این حمایت با هدف تقویت تولید، اشتغال و اقتصاد کشور انجام میشود.
بنابراین تبدیل سوله صنعتی به مزرعه استخراج رمزارز، نهتنها انحراف از کاربری تعیینشده است، بلکه سوءاستفاده از یک امتیاز عمومی برای کسب سود خصوصی محسوب میشود.
در شرایطی که مردم و بخشهای مختلف اقتصادی ناچار به مدیریت مصرف هستند، قابل قبول نیست که برق یارانهای با هدف تولید، در اختیار فعالیتی قرار گیرد که مصرف سنگین انرژی آن هیچ ارزش تولیدی متناسب با این یارانه برای اقتصاد کشور ایجاد نمیکند.
این بار، سؤال از صنعت برق نیست؛ سؤال از ناظران است
هر بار که یک مزرعه غیرمجاز استخراج رمزارز کشف میشود، صنعت برق باید هزینه شناسایی، قطع و جمعآوری انشعاب و تجهیزات را بپردازد؛ اما سؤال اساسی این است که چرا باید دستگاههای متولی صدور مجوز و نظارت بر فعالیت واحدهای صنعتی، صرفاً پس از ورود صنعت برق و کشف تخلف وارد میدان شوند؟
وزارت صمت، شرکت شهرکهای صنعتی و مجموعههای مسئول باید پاسخ دهند:
کنترل فعالیت واقعی واحدهای صنعتی کجاست؟
نظارت بر کاربری سولهها چگونه انجام میشود؟
چه کسی باید تضمین کند برق یارانهای یک واحد صنعتی در مسیر دیگری مصرف نمیشود؟
و چرا باید یک سوله پس از یک بار کشف ماینر، دوباره به محل استقرار تجهیزات استخراج تبدیل شود؟
تاوان برقدزدی را مردم ندهند
مصرف غیرمجاز برق برای استخراج رمزارز، آن هم در پوشش فعالیت صنعتی، فقط یک تخلف اقتصادی نیست؛ تحمیل بار غیرضروری به شبکهای است که در شرایط سخت تابستان برای تأمین برق مردم تحت فشار قرار دارد.
در چنین شرایطی، هر مگاوات برق اهمیت دارد و هر مصرف غیرمجاز، ظرفیت شبکه را از مصارف واقعی و مولد دور میکند.
سود این برقدزدی نصیب چه کسانی میشود و هزینهاش را چه کسانی میپردازند؟
پاسخ روشن است: سود برای سوداگران، هزینه برای شبکه و مردم
اکنون وقت آن است که به جای برخورد صرفاً پس از کشف، نظارت پیشگیرانه بر واحدهای صنعتی، کنترل کاربری سولهها و برخورد قاطع با سوءاستفادهکنندگان از برق یارانهای در دستور کار دستگاههای مسئول قرار گیرد.
سوله صنعتی، کارخانه تولید است؛ نه پناهگاه ماینرها. برق یارانهای، حق تولید است؛ نه سهم سوداگران رمزارز
مشاهدهٔ متن در پایگاه منبع